1 ARTIST 7 QUESTIONS: Siamés Escalante

I’ve been following Sia’s Instagram feed for quite a long time and I must admit – I’m a fan of her wonderful pieces! She is a young, talented artist from Mexico. Oh, I almost forgot – she is a kitty lover, too! She is creating miracles with traditional mediums – namely pen & paper. If you love watercolor and colored pencils, be sure to check out her website and her Instagram, she is @siamkat.

Siamés Escalante - Pieces w/ Colored Pencil

Siamés Escalante – Pieces w/ Colored Pencil

+Who / what inspires you and your work?
Sadness inspires me a lot, I think when someone is sad is the most vulnerable and can show a lot of emotion. I love strong emotions. Childhood is also something that inspires me a lot. I love children books. Also, there’s some amazing artists that inspire me a lot like Benjamin Lacombe, Rebecca Dautremer, Ana Bagayan and Mark Ryden.

+Describe your style in one word. Why that word?
+How would you want your audience to remember your art?
Never thought of this before. I would love if they could remember my pieces as a feeling instead of as an image.
+What kind of creative patterns, routines or rituals do you have?
I’m a bit of OCD. I have this stupid thing where I can’t have any hair around my face while painting/drawing or I go crazy haha. I have to have it all pushed back. Routine could be that my process is always the same: sketch-> detail sketch->transfer to paper-> color!
+What’s your favourite thing you’ve ever created? 
This is a hard question to answer; I’m very hard on myself and so far I’m not 100% happy with any of my pieces. But these series with Anne Boleyn, Princess Albert de Broglie, Portrait of the princess of Este and Queen Elizabeth I at her coronation, I really liked tho.
Siamés Escalante - Princess Series

Siamés Escalante – Princess Series

+What are your goals for the future, both work wise and life?
I would love to illustrate my own children books. I would also love to be part of art shows all around the globe ;D. Haha, I don’t know, I guess whatever happens, as long as I’m able to draw often it’s okay. I just want to get better at this.

+Do you have any tips or inspiring words for others?
I always say the same: don’t give up! There are going to be moments when you’d want to quit and stop trying. You gotta be strong and keep going. At the end it’s not about the fame or the money, it’s about enjoying what you do and that it makes you happy.

1 Brand 7 Questions: Not A Cute Bow

Istanbul & London… 2 Wonderful Cities + Secda & Meral… 2 Creative Women = ONE Cool Brand!

I truly believe it is easier to have an idea regarding people’s likes, dislikes, ups and downs by the photos they take and share. The power of image is the key reason why I love Instagram this much. Each photo has a story, and people love sharing their own stories and witnessing other stories. A moment captured in another city or even in another country miles miles away, is only seen by another eye when it is visualized. I don’t even say how powerful it is when the images are turned into objects. You will understand what I mean as you continue reading the post. :]

There are some Instagram photos that I love going back again and again – they make me feel as if I were the one experiencing that very moment. Secda (@secdus) and Meral (@meral) are among those wonderful profiles I enjoy following on Instagram. Even though I’ve not been to London yet, upon checking Meral’s feed, I feel as if I’d already wandered on the wet pavements a million times. Or seeing one of Secda’s photos makes me feel as if I were there in person, resting my head on one of the pillows, lovely tea pots and cups by my side, I’m seizing “the moment.”

As a person believing in the power of “digital”, it is great to know that, they both also met online -on Instagram-, and this is how the cool brand “not a cute bow” was born. Please welcome the natural born digital brand “not a cute bow”; I’m happy to discover Secda’s and Meral’s story by some Q&A’s. :]

 Founders of not a cute bow

Who / what inspires you and your work?
The vibrant streets of big cities, the interesting characters who live in them and the light that brings them out or hides them. There are many photographers who have been an inspiration to me such Alex Webb, Saul Leiter, Cartier Bresson, and Vivian Maier are only a few who inspire me daily with their amazing work.
Describe your brand, “not a cute bow” in one word. Why that word?
In one word it would be difficult but let’s try: Handsome. Yes, handsome : ) When we were thinking about names we wanted it to reflect the idea of classy, masculine, minimal and a bit edgy. We wanted our cushions and home accessories to be wanted by male customers. As you can imagine most cushions lovers are primarily females. Funny enough when people read our brand name they say “Ohhh, how cute” so yes we are still cute : )
How would you want your audience to remember your brand?
Each cushion has a story behind them; from photography stage to production. They come with their stories to the new owner. We will try to share these stories with our audience in our blog. We hope that our audience will cherish these moments and add theirs on to it. I read this somewhere and it really struct me: When you receive a handmade item you’re receiving a connection to the maker through the time, effort and care they put into it. That everyday item, so often overlooked, becomes a little bit more meaningful when you know someone took time out of their day to make it for you, and that, in turn, makes the time you spend using it a little bit more special.
What kind of creative patterns, routines or rituals do you have?
I love walking around the streets with my camera especially in Shoreditch and Hoxton, mostly in East London. I love the characters that I find on the streets and each one of them are so unique in their own way. Sometimes I just find a good light in a lively area and wait…wait for a story to unfold. I like giving titles to my photos mostly humours ones. Such as the love handle one.
Photo Credit: Meral Crifasi

Photo Credit: Meral Crifasi

This is my creative outburst but then what really surprised me is that how Secda saw the potential in each photo and created amazing products out of them. As you can imagine I have started taking photos simply out of a hobby never thought of them coming to this stage. So I love the idea that how we complete each other and we have the same vision approaching from two different mediums.
What’s your favourite thing you’ve ever created? 
It is always difficult to chose one but as a photographer while travelling in Thailand I took this one photo and the minute I clicked I knew it all came together and I still remember that moment.
Photo Credit: Meral Crifasi

Photo Credit: Meral Crifasi

What are your goals for the future, both work wise and life?
We have just fully launched our products on our website. I would love to see not a cute bow brand to grow worldwide. We started this with some big dreams. Both Secda and I, we are hungry for more creativity and our minds tick the same way and we feed each other in the most positive way.
I would also love to have more time to shoot. That’s always an issue when you are juggling many things at once.
We both feel that we are onto something which is quite unique and we would like to keep that and grow on it.

Do you have any tips or inspiring words for others?
“And, when you want something, all the universe conspires in helping you to achieve it.” – Paulo Coelho
It is really nice to see this new brand emerging with the collaboration of two beautiful and creative minds. Cushions and totes; I love all of them; if I have to pick I can say my personal favourites are Danger No Entry and Shoreditch, what are yours? :]
Danger No Entry


If you’d like to know more about the brand, make sure you check their online store: notacutebow.com


Yılın Son Ayı, Starbucks Christmas Blend Zamanı

Americano / Photo by Cansu Ciga
Americano / Photo by Cansu CIGA

Arada sırada bir şeyler yazıyorum, birileri geliyor okuyor; peki bu insanlar beni nereden buluyor diye merak edip arada Google Analytics’e bakıyorum. Genellikle yazılara eklediğim anahtar kelimelerle gelip tam aradığını bulan insanlar ya da kelime kombinasyonlarının kurbanı olup bi’ bakıp çıkanlar…

Geçenlerde yine siteme gelen trafiğin kaynağı nedir diye bir bakayım dedim, starbucks yeni yıl, starbucks coffee, starbucks christmas blend gibi kelimelerle gelen birçok insan olmuş. Sebebi ise tam bir sene önce Kasım 2011′de Starbucks Christmas Blend ile ilgili yazdığım şu yazı.


Dönüp bir sene önce yazdığımı okudum, 1 senede kahveye dair neler değişmiş neler:

  • Kahve sever ve günde en az 1 fincan/kupa kahve içer bir insan haline geldim (büyük konuşmuşum)
  • DeLonghi marka bir kahve makinesi edindik ve evde çekirdek kahve tüketiyoruz
  • Sıcak içeceklerdeki şekeri kestim, çay ve kahve aylardır şekersiz tüketiliyor! (olacak şey değil)
  • Artık en sevdiğim Starbucks içeceği Chai Tea Latte değil, laktozsuz sütle hazırlanan Americano (yummy)

Geçen 1 seneye rağmen değişmeyen şeyler de var tabii:

  • Çizgifilmleri hala seviyorum (ve her zaman seveceğim)
  • French press kullanmayı hala beceremiyorum (ama olsun makinem var)
  • Chai Tea Latte’yi hala seviyorum ama standart olan 3 pump yerine 1 ya da 2 pump şurupla
  • Starbucks Türkiye, Christmas Blend çekirdek kahvelerinin satışının bir bölümünü hala Tohum Otizm Vakfı’na aktarıyor.

Bu yılın Christmas Blend’ini henüz deneme şansım olmadı. Tadını merak ediyorum, acaba yine sert bir kahve mi, ben yine laktozsuz sütümü ekleyerek içeceğim. Geçen sene çok kahve tüketmediğim için heba olmuştu, bu sene ev ahalisi ile 3 güne kalmaz bitiririz, üstelik bu sene French press’e göre çektirmeme de gerek yok, sanırım benim olayım çekirdek kahveymiş :]


Çocuk Kitapları / Children’s Books ❤

Geçtiğimiz hafta sonu İstanbul Kitap Fuarı’na gitmek için, evden TÜYAP’a uzanan, arabasız sonsuz bir yolculuğa çıktık. Gidiyorduk, gidiyorduk, yol bitmiyordu… derken nihayet vardık.

Çeviri kitap okumayı pek sevmiyorum, İngilizce yazılan kitapları mümkün olduğunca orijinalinden okumayı tercih ediyorum. Bu nedenle, İstanbul Kitap Fuarı’na aradıklarımı bulacağım ve yeni kitaplara kavuşacağım umuduyla gittim. Türk yayınevlerinin tümü tabii ki oradaydı, fakat İngilizce kitap alabileceğim bir standa denk gelemedim. Denk geldiklerimin hepsi telif hakları ile ilgili oldukları kitapları raflara dizen ajanslardı.

Çin ve Almanya’nın standları oldukça büyüktü. Çince bilmediğim, yarım Almancamla da bir şeyler okumak istemediğim için çocuk kitaplarını incelemekle yetindim. 4,5 yıl sonra İspanyolca öğrenmeyi yeniden deniyorum, bu sefer daha azimliyim. Hem anlaması kolay olur hem de illüstrasyonları güzel diye kitap almayı umarak uğradığım İspanyolca standından, kitaplar satılık olmadığı için yine elim boş çıktım.

Satın alınamayan kitaplar / Books not 4 sale

Kitap kapaklarının tasarımına, kapakta kullanılan kağıda çok önem veririm. Bir kitapçıya girdiğimde, kapakları saatlerce inceleyebilirim. Önce kitapçıda inceler daha sonra internetten topluca sipariş veririm. Genelde İngilizce okuduğum için, D&R websitesi her zaman olmasa da işimi görüyor. Üniversite nedeniyle Almanya’da yaşadığım süre boyunca tüm kitaplarımı Book Depository‘den sipariş ediyordum, her ne kadar dünyanın her yerine ücretsiz gönderi yapsa da, 4 sene geçmesine rağmen ne yazık ki hala Türkiye gönderi listesinde yok. İnternetten sipariş vermemin nedeni, hem fiyatı daha uygun hem de baskı ya da yayınevi farkı nedeniyle bazı kitaplarda kapak seçeneği ihtimali oluyor.

Tam da bu yüzden, kitap fuarı sadece kitaplara yönelik, bu kadar büyük bir alana yayılmış ve uzun süren özel bir etkinlik olduğu için insan daha çok seçenek ve daha farklı fiyat performansları bekliyor. Kilometrelerce yolu gittikten sonra, alacağım kitaba D&R online’a ödediğimin aynısını hatta daha fazlasını ödeyeceksem ne anladım bu işten? :]

Buna rağmen, dayanamadım yine birkaçı aklımda olan, birkaçını da oracıkta gözüme kestirdiğim, fırsat bulup alamadığım bazı kitapları aldım.

İstanbul Kitap Fuarı’ndan / From Istanbul Book Fair

Karşılaştırmalı Edebiyat mezunu olmama ve lisans eğitimim boyunca zorunlu ya da isteyerek birbirinden farklı türde kitap okumuş olmama rağmen, çocuk kitaplarının kalbimdeki yeri bambaşka.

Çocuk kitaplarını benim kadar seviyorsanız ya da yakın zamanda sevdiklerinize kitap hediye edecekseniz Hayy Kitap‘a göz atmanızı öneririm. Fuar standınının büyük bir bölümünü çocuk kitaplarına ayırmışlar. Ben de dayanadım Lulu ve Brontozor ile Evine Dönmek İsteyen Kedi‘yi aldım. Lulu’nun bir de Lulu Köpek Gezdiriyor diye başka bir macerası var, o da alınacak kitaplar listemde.

Kızıl Ağaç / The Red Tree

Aldığım kitaplar arasında belki de en anlamlısı Kızıl Ağaç. Shaun Tan, yazıp resimlerini çizdiği bu nefis kitapla 2011′de, çocuk edebiyatı alanında en büyük ödül olarak kabul edilen Astrid Lindgren anısına verilen Alma-priset’i kazanmış.

Pam Muñoz Rya‘nın yazdığı, illüstrasyonlarını Peter Sís‘in yaptığı, Nobel ödüllü şair Pablo Neruda’nın çocukluğunu masalsı bir dille anlatarak Pura Belpré ödülünü kazanan HAYALPEREST ise diğer favorim. Kızıl Ağaç ve HAYALPEREST İthaki‘den.


Genellikle kapak tasarımları orijinalinden uyarlama olsa da, Domingo yayınevinin genel kurumsal kimliği hep hoşuma gitmiştir. O standı da es geçemeyerek Tam Benim Tipim ve Sisters Kardeşler‘i aldım. Sisters Kardeşler, çerez niyetine okunabilecek, eğlenceli bir kitap. Bu arada Domingo çalışanlarının çok güler yüzlü olduğunu söylemeliyim, bu kitapları da çeviriden değil de orijinalinden okuma taraftarıydım ama çevirilerin çok iyi olduğuna dair söz aldım, okuyup göreceğiz. :]

Uzun lafın kısası, fiyat bakımından tatmin etmese de, fuar yeni yayınevleriyle tanışmak ve yüz binlerce kitabı aynı mekanda görmek için iyi bir fırsat sunuyor.

Okunmayı bekleyen onlarca kitabım vardı, aralarına yenileri de eklenerek, okuma lambamın altındaki yerini aldı. Hala aklımda kalan bir sürü kitap var… Fuara gidip de gördüğünüz, beğendiğiniz kitaplar varsa, önerilerinizi bekliyorum, özellikle çocuk kitaplarından :]

*Bu arada bu çekimlerde bana eşlik eden Book Club koleksiyonundan, kurbağa şapkalı, kitapsever momijinin adı: Phoebe




Geçen gün ofise kurumsal müşterisi olduğumuz, özel sağlık sigortası hizmeti veren şirket geldi.
Konu Bireysel Emeklilik.
Rahat bir emeklilik geçirmek için sırasıyla her ay düzenli olarak 50 küsür yaşına kadar yatırmamız gereken miktarlar, takip edilmesi gereken fonlar, geri alabileceğimiz stopajlar konuşuldu.

Ne zaman emeklilik lafı geçse aklıma, hayatı boyunca yurtdışında çalışan ve tam emekli oldum derken ilk emeklilik maaşını bankadan çekemeden, arkasında o bir türlü gelemeyen özel günlere saklanan eşyaları ve sayısız yaz tatili planlarını bırakarak kollarımda vefat eden teyzem gelir.

Arabayla işe gittiğim günlerde genelde sahil yolunu kullanıyorum. Sabahın erken saatleri olduğu için deniz kenarında yürüyüşe çıkan, köpeğini gezdiren yaşlı amcalar, ev hanımı olduğunu düşündüğüm belediyenin sahil şeridine yaptığı spor aletlerinde baş örtüsünü rüzgarla dalgalandıran, köpek gezdiren amcalara göre nispeten daha genç, bir takım sportif teyzeler görüyorum. Ve onları çok kıskanıyorum, belki de kıskanmıyorum. Kendi geleceğimi görüp belki de huzursuzlanıyorum.

Belli standartlara sahip olabilmek ve onları sürdürebilmek için ıskalanan zamanları ve mekanları düşünerek, hayatı yakalamaya çalışacağım, hayatımın neredeyse yarım asrını SSK + özel sigortalı ve olası tehlikelere hazırlıklı olarak geride bıraktıktan sonra, sağlıklı ve dinç kalabilmek adına sahilde yürümek için erkenden kalkacağım sabahları düşüyorum; hayatın bir DUR tuşu varsa ona derhal basmak istiyorum. Ve o tuş takılı kalmışken yapamadıklarımı yapmak, göremediklerimi görmek ve okuyamadıklarımı okumak istiyorum. Niyetim çok yaşamak da değil aslında, çok şey yaşamak. Çünkü ileride geriye dönüp baktığımda hayatım, çoğu insanda olduğu gibi, detayları hatırlayamadığım zipli bir dosya olacak muhtemelen, yaşanılan anlardaki bazı ince detaylar aceleye getirilmişlikten, okuduğum kitapların alıntıya değer satırları durup düşünülmediğinden unutulacak.

Sex and the City’den Carrie’nin akşamları laptopın başına her geçtiğinde kendine sorduğu gibi, ben de hafta içi sabahları ne zaman sahil yolundan geçsem “I couldn’t help but wonder…” diye kendime soruyorum: Hayat bu kadar kısa ve belirsizken, hayatı nasıl oluyor da bu kadar erteleyebiliyoruz?

Photo by Cansu CIGA. Tuebingen/Germany, 2008.

Photo by Cansu CIGA. Tuebingen/Germany, 2008.


My first stop motion video with Momijis

I LOVE still life photography, thus momiji dolls are one of my favorites for shooting. For the last couple of months, I’ve been taking close-up momiji doll photos and sharing them on my Instagram feed. As they are all handpainted, each momiji doll is unique, at least for me what makes them so unique is their own tiny flaws.  They are cute and full of detail. I’ve always admired people who are dedicated collecting special things, as each momiji doll is handpainted, I consider them a collector’s item. It is made from resin, so you cannot imagine how much each doll weighs; it is approx. 150 gm! Almost 9 out of 10 fall in love with momiji dolls the moment they hold them in their hands :] That’s why instead of stupid presents which will be forgotten a couple of days later, I started giving momijis as presents to my close friends.

Lucky Kitty: my 1st momiji

My momiji story began almost a year ago, on my 26th birthday in December. I received Lucky Kitty as a birthday present from Ceyda, a lovely friend of mine. :] As a person who loves wrapping papers and stickers to death, Lucky Kitty’s noodle-style box was a killer itself. ♥  The momiji dolls come with a tiny folded card,  I was too excited that I forgot to turn the doll upside down to read my birthday message from Ceyda :]

After Lucky Kitty, Douce, joined my small momiji family as a surprise gift from my boyfriend; by the amazing gift box, I learnt that he ordered it from Bywonderland‘s website, it came with a really cute box – it is still one of the best gift boxes I’ve ever seen! :]

It wasn’t until April that I discovered Bywonderland had been running photo contests on Instagram. So since then, I’ve been collecting them and shooting momiji doll photos and sharing them on my Instagram - it is actually where I met beautiful people and made really nice friends via momiji dolls.

Last Thursday morning, on my way to work I wondered why I never thought of making a stop motion video with momiji dolls. So here it is; since it’s my first video project, it is not the best, but I enjoyed making it. I hope you enjoy as much as I do, too.






Hareketsiz nesnelerin fotoğraflarını çekmeyi çok seviyorum, tam da bu yüzden momijiler en favori modellerim.

Son bir kaç aydır momijilerin yakın plandan çektiğim fotoğraflarını Instagram hesabımdan paylaşıyorum. El boyaması oldukları için hepsi eşsiz, en azından kendilerine has minicik kusurları bana göre onları eşsiz kılıyor. Kendimi bildim bileli, özel objeleri biriktiren insanlara hep hayranlık duymuşumdur, momijiler de elboyaması olduklarından tam koleksiyonluk diye düşünüyorum.

Reçineden yapıldıkları için, ne kadar ağır olduklarını bilemezsiniz; her biri yaklaşık 150 gr! Momijiyi eline alıp da beğenmeyen yok diyebilirim, neredeyse 10 insandan 9’u bayılıyor. :] Ben de tam da bu yüzden, verildikten bir kaç gün sonra unutulacak saçma hediyeler yerine, yakın arkadaşlarıma momiji hediye etmeye başladım.

Momijilerle tanışma hikayem 26 yaşıma girdiğim Aralık ayına yani bundan neredeyse bir yıl öncesine denk geliyor. Çok sevdiğim bir arkadaşım olan Ceyda’dan doğum günü hediyesi olarak ilk momijim Lucky Kitty’i aldım. :] Hediye paketlerini ve sticker’ları ölümüne seven ben, Lucky Kitty’nin noodle’lardan bildiğimiz tarzdaki kutusuna bile ba-yıl-dım! ♥ Her momijinin altında küçük bir kağıt oluyor, hediyeyi alınca o kadar heyecanlandım ki, ters çevirip Ceyda’nın o minik kağıda yazdığı doğumgünü mesajını bile okumayı unuttum. :]

Lucky Kitty’den sonra, o zamanlar minicik olan momiji aileme, erkek arkadaşımın güzel sürprizi ile mükemmel bir hediye paketinin içinde gelen Douce katıldı. Paketten Bywonderland’den aldığını öğrendim, o kadar güzel ki hala en beğendiğim hediye paketlerinden kendisi!

Geçtiğimiz Nisan ayında Bywonderland’in Instagram’daki  fotoğraf yarışmasına denk geldim. O zamandan beri, momiji koleksiyonu yapıyorum, çektiğim fotoğrafları -momijiler sayesinde çok güzel insanlarla tanıştığım ve iyi arkadaşlıklar kurduğum- Instagram hesabımda paylaşıyorum.

Geçen Perşembe sabahı işe giderken aklıma momijilerle stop motion videosu yapmak geldi. Ben de işe koyuldum; ilk video projem olduğu için mükemmel olmasa da ben yaparken çok eğlendim. Umarım siz de izlerken benim kadar eğlenirsiniz.



Kendimi bildim bileli hayvanları çok severim. Bu sevginin ailemin hangi ferdinden bana geçtiği ise meçhul. Annem, son 8,5 yıldır evimizin en değerli bireyi olarak evde salına salına takılan kedimiz Focus’u bulana kadar, tüm hayvanlardan ölesiye korkuyordu. Ben ise küçüklüğümden beri Elmyra modumdan hiç ödün vermedim. Bir rivayete göre, ben 4-5 yaşlarındayken, akraba ziyaretine gittiğimiz bir köyde boyumun 3 katı, dikenli tasmalı çoban köpeklerine sarılır, annemlere “şimdi geçebilirsiniz” dermişim.

Normalde iguana gibi, mümkünse az hareket etse daha mutlu olacak, tembel bir insan olmama rağmen, söz konusu hayvanlar olduğunda hemen harekete geçerim, depar bile atabilirim.

Geçenlerde küçüklüğüme ait bir video izledim; 1990′ların başı. Tabii şimdinin ne cep telefonu, ne dijital fotoğraf makinesi var o yıllarda. Video kamera belki de dünyanın en teknolojik şeyi. Kamerayı görünce de ne akla hizmetse televizyona çıkacağım gibi düşünüp sürekli kameraya gülümsemeler, el sallamalar. Mekan ise Bostancı lunaparkı. Ben yine o zaman da bir kedi bulmuşum orada, elimdeki dürümün dönerleri kediye, ekmeği kendime…

Yıllar geçti, ben değişmedim tabii. Şimdi ise yolda yürürken gözümün içine bakıp “miv” dese bir kedi ya da üzgün üzgün baksa bir köpek asla es geçemiyorum. Mama yoksa yanımda onlara dönerciden “çek bir porsiyon tarzan” diye löp et ısmarlıyorum ya da McDonald’s varsa yakınlarda bir cheeseburger alıyorum. (Gerçi kediler bile severek yemiyor o bayılarak yediğimiz cheeseburger’leri, ayrı konu.) Kimine göre bu oldukça gereksiz, hatta “onlara bakacağına aç çocukları doyur” nutuklarına girmiyorum bile…

Hayvanlardan fazla hoşlanmayan insanlara, hayvanseverlerin bu denli hassas oluşu abartılı ve gereksiz geliyor. Kız çocuklarının evlenip çocuk sahibi olana kadar annelerinden sürekli duydukları “anne olunca anlarsın” lafı aslında tam da bu duruma cuk oturuyor. Çocuk sahibi olan insanlarda başkalarının çocuklarına karşı gelişen yeni duyguların ve hassasiyetin çok benzerleri bence hayvanseverlerde de bir hayvan beslemeye başladıklarında gelişiyor. Sokaktaki kimsesiz hayvanların haklarını bu denli savunmaları, onları beslemek, korumak ve kollamak istemeleri, sahip oldukları hayvanları düşünerek hareket etmelerinden kaynaklanıyor olabilir. Yani çocuk annesi ya da kedi annesi olmadan bunları hissetmek pek mümkün değil bence. :]

Benim hayvanlara karşı hassasiyetim ise evde beslediğimiz, kedi görünümlü biricik aslanımız Focus ile değişti. Focus’un hayatımıza nasıl girdiği ise sıradaki blog yazımın konusu olsun!




Apple’ı seviyorum, seviyorsun, seviyor, seviyoruz, seviyorsunuz, seviyorlar.

Her şeye, her geç gelen güncellemeye rağmen.
Peki onu neden bu kadar seviyoruz ya da ondan neden bu kadar nefret ediyoruz?

Taa 1990′ların ortasından başlayarak Nokia satışlarının tavan yaptığı yıllara uzanan polifonik melodi devrine ait rehberden-kişiye-özel-müzik-tonu-atama-opsiyonunu bizlere 2012 sonunda iOS 6 güncellemesi ile yenilik olarak sunsa da, Apple’ı seviyoruz.

Tıpkı bekleneni vermeyen sevgilinin beklenmedik bir anda minik bir öpücük vermesi gibi, diğer markaların standart olarak sağladığı, en basit fonksiyonu bir güncelleme ile bize sunduğu için hemen mutlu oluyoruz; ona yeni kılıflar, uygulamalar alıyor, en ufak çiziğinde kendi canımıza gelmiş gibi üzülüyoruz.

Henüz telefonla fotoğraf çekmek nedir bilmezken, telefondaki tek oyunun Nokia’nın Snake olduğu yıllarda bile telefonda -internete (?!) bağlı olmadan- radyo dinleyebiliyorduk. Yıl oldu 2012, iPhone’da henüz Wi-Fi ya da 3G olmadan, uygulama indirmeden bunu yapmak mümkün mü – değil.

Eksisi artısıyla, Apple’ın herkes için lovemark olma sebebi farklı. Kimi ürünlerinin hızını, kimi tasarımını seviyor. Benim tüm bunlara ek olarak sevme sebebim ise geçtiğimiz sene iPhone 4′ün ısınma problemi ile Frankfurt’ta gittiğim Apple Store’da başladı. Sorunlu iPhone’umu sadece IMEI numarasını kontrol ederek 5 dakika içinde değiştiren ve bu nedenle de bence gerçek bir dahi olan Genius, tabii ki Apple’a bir kez daha aşık olma sebebi. ♥

İşte tam da bu yüzden, sahip olduğum Apple ürünlerini yine ancak yeni bir Apple ürünü ile aldatabilirim gibi geliyor. Birçok yönden eksikliği olsa da, onu kusurları ile seviyorum. :]




30 Eylül Pazar günü saat 14:00‘da hep birlikte Taksim’deyiz. Tam da o gün, Instagram‘ın bana kazandırdığı güzel insanlardan Sevde‘nin meşhur Zoey’sinden ilhamla yola çıkarak çizdiğim illüstrasyon t-shirt’ümde, aklım ise sahipli sahipsiz, korunmaya muhtaç hayvanlarda olacak. Bu yasa, yıllardır “yaptık, oldu” mantığı ile bize dayatılan değişikliklerden Onlar Masum!farklı olarak, sahipli ya da sahipsiz “can” taşıyan hayvanları hedef alıyor. Bugün köpekler, yarın kediler ve daha niceleri…

30 Eylül’de gerçekleşecek yürüyüşü dikkat çekici bir biçimde duyurmak için bu çizimi Instagram hesabımdan paylaşmıştım. Yasaya karşı tepkili, hayvanlara karşı sevgi dolu oluşum neticesinde ortaya benim de içime sinen bu illüstrasyon çıktı. Birçok kişi tarafından beğenilince de yürüyüş günü t-shirt olarak taşımak isteyenler olabilir düşüncesiyle çizimin baskıya uygun versiyonunu paylaştım. İlham çizimde gördüğünüz kuçu Zoey’den gelince, t-shirt’ü de ilk bastırıp giyen bizzat annesi oldu! :] Sevde t-shirt’ü bastırmadan önce yukarıda hazırladığı görsel ile 30 Eylül için heyecanla gün saymama neden olan Selim‘e teşekkürü borç bilirim. ♥

Siz de dilerseniz, aşağıdaki linkte yer alan baskıya uygun versiyonu indirerek, istediğiniz t-shirt’e herhangi bir dijital baskı merkezinde bastırabilirsiniz: bit.ly/onlarmasum

Hayvanları sevin ya da sevmeyin, onların da hepimiz gibi yaşamaya hakkı var, lütfen tepkisiz kalmayın.
Sesinizi duyurmak ve yanlarında olmak için tek yapmanız gereken bir imza bırakmak: bit.ly/foranimalsinturkey




A detailed English version will follow, but first, please pleeease make sure that you sign this to show that you are against this horrible draft law regarding the “protection” of animals aka the justification of killing an animal, defined as “putting to sleep”.
For further details and taking action, please visit: bit.ly/foranimalsinturkey

Halfeti with Big Bright Eyes

It was one of those Saturdays when you just can’t make up your mind what you want to do… I was busy with surfing the web, mostly on the strange part of Youtube, until I came across a post on Eksisozluk’s announcement website Eksiduyuru, which is more or less the local version of Craig’s List. It was posted by a remote village school teacher, Tuğbanur, who is only 25. She was calling for help and support for the village kids who basically have nothing.

It affected me so deeply that, next Monday I found myself buying colorful IKEA plush toys and writing letters to the kids that I’d never seen before. After the first phone conversation with Tuğbanur, I made a promise about visiting them on April 23.

On April 22, we hit the road with a friend of mine, Kübra, who decided to accompany me after seeing the children’s photos that I shared on Facebook.

So here I am with unforgettable memories which have changed my perspective completely.

The school is located in a remote village in Halfeti, Şanlıurfa, 110 kms far from the airport. To get there, you need to take 3 different buses – which are, unfortunately, not on a frequent schedule.

When the children in the village are asked what they want to be, they either say teacher or doctor. The only radical answer was “kepçe operatörü” (backhoe operator) :]

So being literally this far from the city, explains why all village children called us “teacher”. As most of the local people are busy with animals and pistachio trees for a living, children only consider being a “doctor” or a “teacher” as job alternatives, no astronauts or pilots!

The people of Argıl, the village where Tuğbanur lives, are very friendly, whoever saw us wandering the streets, invited us for a coffee – which is definetely impossible in big cities. They were poor and deprived but always had a cup of tea or Turkish coffee to offer with a big smile on their faces. The kids, the goats, the sky, and the eyes – everything was so perfect and peaceful that I didn’t leave my camera for a second – well I was no different than a Japanese tourist visiting a different country. J

Now I’m looking forward to visiting Halfeti again, even though it’s in the middle of nowhere, it’s the place where a little boy put flowers on our way – only because we said we “might” visit them again the next day…



Get every new post on this blog delivered to your Inbox.

Join other followers: